Bericht 17

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Quid enim ab antiquis ex eo genere, quod ad disserendum valet, praetermissum est? Et quidem iure fortasse, sed tamen non gravissimum est testimonium multitudinis.

Nisi autem rerum natura perspecta erit, nullo modo poterimus sensuum iudicia defendere. Eadem nunc mea adversum te oratio est. Duo Reges: constructio interrete. Ita similis erit ei finis boni, atque antea fuerat, neque idem tamen; Ego quoque, inquit, didicerim libentius si quid attuleris, quam te reprehenderim. Ad eas enim res ab Epicuro praecepta dantur. Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. Unum nescio, quo modo possit, si luxuriosus sit, finitas cupiditates habere. Ut placet, inquit, etsi enim illud erat aptius, aequum cuique concedere. Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere. Itaque vides, quo modo loquantur, nova verba fingunt, deserunt usitata.

Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro;

Ab his oratores, ab his imperatores ac rerum publicarum principes extiterunt. Primum quid tu dicis breve? Cuius quidem, quoniam Stoicus fuit, sententia condemnata mihi videtur esse inanitas ista verborum. Nec enim, dum metuit, iustus est, et certe, si metuere destiterit, non erit; Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum.